Bhuel, a aimsiú mé brónach sé an-nach bhfuil fhios ag a lán daoine go bhfuil muintir na hÉireann a dteanga féin. Caitheamh siad iad (agus, mar go bhfuil siad mo dhaoine, me too) amhail is dá bhfuil siad mar an gcéanna leis na Sasanaigh. Tá an Ghaeilge ar bhealach níos sine ná an Béarla, agus tá a úsáidtear in Éirinn ar feadh na mílte bliain. Béarla á labhairt in Éirinn chomh maith, ach, is í an Ghaeilge an teanga oifigiúil. Déanann sé tinn dom smaoineamh gur féidir "duine na hÉireann" éileamh go bhfuil siad de shliocht na hÉireann, gan fiú labhairt líne na teanga ársa. Caillfidh siad go héasca radharc traidisiún agus ar an teanga i ndáil le custaim níos Mheiriceá agus an teanga Béarla. A úsáidtear mé a bheith go aineolach, agus ní raibh aon mhaith a chur in iúl i ndáiríre amach go raibh mé na hÉireann, ach tar éis foghlaim go raibh mo dhaoine ina dteanga féin, a ainmniú coinbhinsiúin (go bhfuil de ghnáth Anglicized), agus an cultúr, bhí an-suim agam. Anois, éilím an Ghaeilge mar theanga mo. Labhairt liom nach bhfuil Gaeilge, go líofa, ach labhairt mé roinnt frásaí, agus beidh sos de ghnáth go Gaeilge briste, ar a dtugtar "cúpla focal" (Gaeilge do "a Few Words (i mBéarla/in English)"), a bhfuil meascán de Ghaeilge agus Béarla . Is é mo ainm i nGaeilge Levi Ridire Ó hÓgáin (Levi Ryder Hogan i mBéarla), agus liom é a úsáid go minic. Beidh mé ag rá go hiondúil "Conas atá tú?" ("How are you?" i mBéarla), a bhfuil freagraí ar sé, "Tá mé go maith" ("I am good" i mBéarla). Is breá liom an Ghaeilge agus tá súil agam do gach Gael-Mheiriceánach a labhairt dó lá éigin, a chur ar ais ár dteanga agus ár sinsear ghlóir ar siúl uair amháin. Slán :D